Μια χελώνα στα χόρτα της Αττικής: ένας ήσυχος κάτοικος που αξίζει προστασία

Ανάμεσα στα χόρτα, μια χελώνα κοιτάζει προς τον φακό. Το καβούκι της, τα δυνατά μπροστινά πόδια και τα μικρά υπολείμματα βλάστησης γύρω από το στόμα της δίνουν μια κοντινή εικόνα ενός ζώου που συχνά προσπερνάμε στις βόλτες μας. Η άγρια ζωή της Αττικής βρίσκεται και χαμηλά, κοντά στο έδαφος, εκεί όπου χρειάζεται να σταματήσουμε λίγο για να την προσέξουμε.

Η κρασπεδοχελώνα της Αττικής

Η χελώνα της φωτογραφίας είναι κρασπεδοχελώνα, Testudo marginata, σύμφωνα με την επιβεβαίωση του φωτογράφου. Το είδος απαντά φυσικά στην Αττική.

Στα ενήλικα άτομα, το πίσω μέρος του καβουκιού σχηματίζει χαρακτηριστικό κράσπεδο, από το οποίο προέρχεται η ονομασία της. Από τη συγκεκριμένη μετωπική λήψη δεν μπορούμε να καθορίσουμε με ασφάλεια την ηλικία ή το φύλο της.

Μια ζωή κοντά στο έδαφος

Η κρασπεδοχελώνα συναντάται σε θαμνώνες, ανοιχτά δάση, λιβάδια και καλλιεργούμενες εκτάσεις. Τρέφεται κυρίως με άγρια φυτά και είναι δραστήρια την ημέρα, αποφεύγοντας τις υψηλές θερμοκρασίες. Χρειάζεται έναν χώρο που να της προσφέρει τροφή και καταφύγιο.

Αυτή η σχέση με το έδαφος και τη χαμηλή βλάστηση μας βοηθά να δούμε διαφορετικά έναν φυσικό χώρο. Δεν έχει σημασία μόνο πόσα δέντρα υπάρχουν. Σημασία έχει και τι συμβαίνει ανάμεσά τους: αν παραμένουν κατάλληλα σημεία για την άγρια πανίδα και αν τα ζώα μπορούν να κινούνται χωρίς συνεχείς κινδύνους.

Το καβούκι δεν την προστατεύει από όλα

Οι δρόμοι, οι πυρκαγιές, η καταστροφή των ενδιαιτημάτων και η συλλογή χελωνών για κράτηση ως κατοικίδια αποτελούν απειλές. Το καβούκι δεν τις καθιστά άτρωτες.

Η φωτογραφία μάς δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε ένα ζώο, όχι να αξιολογήσουμε την κατάσταση ολόκληρου του πληθυσμού μιας περιοχής. Μια συνάντηση με χελώνα δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι το περιβάλλον είναι υγιές ούτε ότι το συγκεκριμένο ζώο δεν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα.

Πώς συμπεριφερόμαστε όταν τη συναντήσουμε

Αν βρίσκεται σε φυσικό χώρο και δεν κινδυνεύει, την παρατηρούμε διακριτικά και την αφήνουμε να συνεχίσει. Δεν τη σηκώνουμε για να πετύχουμε καλύτερη φωτογραφία, δεν τη μεταφέρουμε σε άλλη περιοχή και δεν την παίρνουμε σπίτι.

Αν βρίσκεται στον δρόμο ή φαίνεται τραυματισμένη, προέχει η ασφάλεια και η σωστή καθοδήγηση. Δεν μπαίνουμε στην κυκλοφορία θέτοντας τον εαυτό μας σε κίνδυνο. Για τραυματισμένο ή ανήμπορο ζώο επικοινωνούμε με φορέα περίθαλψης άγριας ζωής, όπως η ΑΝΙΜΑ, και ακολουθούμε τις οδηγίες του. Δεν επιχειρούμε δικές μας θεραπείες.

Χώρος και για τις μικρές συναντήσεις

Στη φροντίδα ενός δασικού χώρου ή μιας έκτασης με φυσική βλάστηση, χρειάζεται να σκεφτόμαστε και τα ζώα που δεν φαίνονται από μακριά. Πριν από εργασίες κοπής ή καθαρισμού, η προσεκτική επιθεώρηση του σημείου είναι μια απλή πρακτική που μπορεί να αποτρέψει έναν τραυματισμό.

Η προστασία της φύσης περιλαμβάνει και αυτές τις μικρές αποφάσεις: πώς εργαζόμαστε, πώς παρατηρούμε και πότε επιλέγουμε να μην επέμβουμε. Η χελώνα της φωτογραφίας μάς θυμίζει ότι ο τόπος δεν ανήκει μόνο σε όσους τον διασχίζουν γρήγορα. Υπάρχουν και οι αργοί κάτοικοί του, που χρειάζονται χώρο για να συνεχίσουν τη ζωή τους.

Υπογραφή: eForest